Ah dünya, bu ne zor, bu ne güzel, bu ne muhteşem bir rüya.
Kitapların insanları seçtigine inanırım. Ev, okumaya en çok ihtiyaç duyduğum anda karşıma çıktı. O kadar beğendim ki beğenmek kelimesi az kalır, kitaba sıkı sıkı sarılırken buldum kendimi.
Seherin hikayesini okurken onun yerine de döktüm gözyaşlarımı, o yolu onunla birlikte yürüdüm ve onunla birlikte evimi bulmaya calıştım. Ah hele Şerbetin, malum sona giderken Seherin pesine takıldığı bölüm...Tüm duygular allak bullak oldu, hem gülümsetti hem ağlattı. Bu son cümle o kadar güzel oldu ki. Hem gülümsetmek hem ağlatmak! Seherin hikayesini okurken yaşadığım bu karmaşayı en doğru açıklayan ifade bu sanırım.
Canım Seher, keşke sana sıkı sıkı sarılabilseydim. Hicbir kitabı okurken bir karakterle böyle bir bağ kurmamıştım. Kitap bitti ve Sehere veda etmek şuan benim için çok zor. Okuduğum ilk Nermin Yıldırım kitabı olmasıyla beraber bu kadar yoğun duygular besledigim de ilk kitaptı aynı zamanda. Lütfen okuyun, tüm kalbimle tavsiye ediyorum. Yolda, otobüste ya da herhangi bir yerde elinde Ev olan ve okuyan birilerinizi gördügümde sarılmak için koşa koşa gelecegimi de belirteyim:) Kitaplarla kalalım, keyifli okumalar.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.