Necdet’e bazen üzüldüm, bazen kızdım… ama en çok kendimden bir parça buldum. Bazı hikâyeler bitince geçmiyor, içte kalıyor. Bu kitabı okurken Necdet’e bir yandan çok üzüldüm, bir yandan da kızdım. Sürekli yanlış insanlar seçmesi ve hayatını toparlayamaması insanı yoruyor ama aslında onun bu hali çok gerçek geldi bana. Hepimizin hayatında bazen böyle zayıf kaldığımız anlar oluyor. Yazarın dili çok akıcıydı, okurken hiç sıkılmadım. Ama kitabın sonunda içimde biraz burukluk kaldı. Necdet’in yaşadıkları uzun süre aklımdan çıkmayacak gibi hissettim.