8/10
oncelikle, vay be... kitap bir yerden sonra oyle guzel akip gitti ki nasil bitti anlamadim. o yuzden o noktaya kadar kitabi benim duzgun okuyamadigimi, tamamen benim kabahatim oldugunu dusunmeye basladim. nedense tadi damagimda kalmis gibi hissediyorum. oidipus ve antigone'un hikayelerinin boyle guzel bir sekilde islenmesine icten ice bir sevinc bile hissettim. farkli farkli yorumlamalar oldugunu bilen yazar kendi yorumlamasini katmis ve bence cok da guzel olmus... tum destanlari okuyup bu kitap okunsa da yine de tadi bir ayri guzel. kitaptaki betimlemeler, sarayin icininin anlatisi, olaylarin carpiciligi ve anlatim dili... cok keyif aldim, son 100 sayfa nasil gecti onu hic anlamadim zaten.
spoiler!!
sophokles'in oidipus'unu okudugumdan hatirladigim iokaste'nin uzuntuden kendisini öldürmesiydi ama burada oyle degil, hayir, cocuklari icin yasardi gerekirse, uzuntuden ölmedi, tam tersi cocuklarini o kadar seviyordu ki vebali oldugunu anladiginda onlara bulasmamasi icin kendisini öldürdü oracikta. kahrolusundan degil evlatlarina olan sevgisindendi yaptigi. ozellikle bu kisim daha da hosuma gitti. okurken kreon'a ne kadar gicik oldum ah... ne kadar cirkin, rahatsiz edici bir adamsin sen ya.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.