Leyla YolalanAlıntı
Bu roman kaybolan değil; susturulan ve unutulmak istenen bir kadının öyküsü… Maggie O’Farrell’ın bu sarsıcı romanı, bir kadının trajedisi üzerinden, ailesinin ve toplumun uyumsuz olarak nitelendirdiği bir kadının nasıl yok edildiğini anlatır. Roman 1930’lar ve 2000’ler arasında gidip gelir. 1930’larda Esme ve ablası Kitty ile, 2000’lerde de Iris ve Alex ile tanışırız.Ailesi tarafından tımarhaneye kapatılıp unutturulan zavallı Esme, altmış yıl sonra tımarhanenin kapatılması üzerine görevliler vasıtasıyla Kitty’nin torunu İris’e ulaşır. İris babasının teyzesini yanına alır ve iki kız kardeş arasındaki korkunç sır adım adım açığa çıkmaya başlar. Roman, Esme, İris ve Kitty’nin bakış açısıyla, iki farklı dönem arasında ilerler. Bunun zaman zaman okumanın akıcılığına engel olduğunu söyleyebilirim.Bu farklı bakış açıları hakikatin tek bir yönünün olmadığını gösterir okura.Iris’in geçmişle yüzleşme süreci, hem bir aile sırrını ortağa çıkarır hem de ona vicdan muhasebesi yaptırır. Ve okur, parça parça anlatılan anılardan gerçeğe ulaşır. Esme, romanın en çarpıcı karakteri. Esme’nin genç , özgür ruhlu ve itaat etmeyen bir kadın olduğu için akıl hastanesine kapatılması; dönemin ahlak anlayışına bir eleştiri adeta.
Kitty’nin hikâyesi de trajik bir şekilde ilerler. Hafızasını kaybeden Kitty geçmişine yabancılaşmış, zihninde sadece Esme’nin çektiği acılar kalmıştır. Yazarın dilinden de kısaca bahsetmek isterim. O’Farrel’ın dili sade ama derin; cümleler gösterişsiz ama etkisi uzun süre kalıcı. Özellikle suskunluklar, boşluklar ve söylenmeyenler romanın en güçlü ve etkileyici yönünü oluşturuyor. “Hamnet”ten hemen sonra okuduğum “Esme Lennox Nasıl Yok Oldu” içimi acıtan bir roman oldu.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.