İşiniz olmasa elinizden indiremezsiniz kitabı, öyle akıyor işte… Karakterler üzerinden insanların inançları, inançlarının onları sürüklediği yollar… Tercih ettikleri, zorunda oldukları ve toplumun sürüklediği garipten hayatlar… hepsinde umut olmak zorunda yoksa hiçbiri yaşanmaz, cezaevinde olsanız bile… Dostoyevski’ye göre Ölüler Evi oluyor orası! Kitap bana hiç dostoyevskinin kalemindenmiş gibi gelmedi ama onun zihninden çıktığı belliydi.Sanki kelimeler başka birine ait, ama düşünceler derinlerde onun karanlık ve merhametli dünyasından sızıyor gibiydi.
Okurken bir an kendimi o dar koğuşların içinde, bir an karakterlerin zihninde buldum. Her biri kendi suçunun, kendi kaderinin ve belki de en çok kendi vicdanının mahkûmuydu.
Garip olan şu ki, insan en dipteyken bile tamamen kaybolmuyor. Küçücük bir iyilik, bir bakış, bir hatıra bile tutunacak bir dal olabiliyor. Belki de bu yüzden “Ölüler Evi” deniyor oraya; çünkü bedenler yaşıyor ama ruhlar ya çoktan yorgun düşmüş ya da yeniden doğmayı bekliyor.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.