Utanç dolu bir hayat yaşadım.
Japon edebiyatına attığım ilk adım bu kitap oldu.
Yazarın en başarılı kitabı sayılıyor ama bence bu tamamen göreceli bir konu.
Baş kahraman Oba Yozo çocukluğundan beri kendini dıl dünyaya, insanlara ve çevresine yabancı hisseder. Hayata adapte olamaz. Onları anlayamaz. Aslına bakarsak anlamaya da çalışmaz. Kendini soyutlar ve herkesin seveceği, hayır diyemeyeceği yeni bir karaktere bürünür. Bu karaktere kendi ağzıyla 'soytarı' adını koyar. Kendi benliği gerçek kişiliği artık bu 'Soytarı'nın gölgesinde kalacaktır. Kimse fark etmeyecektir. En sıkıştığı zamanlarda hemen bu role bürünür. Ailesiyle, okulda arkadaşlarıyla, çevresiyle, sosyal hayatında hep 'Soytarı' olur. Bu şekilde kabul görür. Bu kısımları okurken sanki çift kişilikli bir hastanın notlarını okuyor gibi hislere kapılmıştım.
Aslında Yozo iyi statüde bulunan bir aileden gelmektedir. Ancak zayıf kişiliği ve hastalıklı yapısı yüzünden kimse ondan fazla bir şey beklemez.
Ailesi bile ona karşı 'Gölge etme başka ihsan istemez.' kafasıyla yaklaşmaktadır.
Evet kitap Oba Yozo'nun çöküşünü anlatıyor.
Gerçekten kitabın adı eşittir içeriği. Yo-çan sayfalar ilerledikçe gözümden düştü. Malesef ...
İç dünyasında neler yaşarsa yaşasın, ne sıkıntıları olursa olsun, kendini bu denli bırakması beni üzdü.
Eğitimine devam edememesi, herhangi bir işte dikiş tutturamaması, kadınlarla yaşadığı çarpık ve başarısız ilişkiler, yaşadığı bağımlılık sorunları, her şey ama her şey Yozo'yu sona doğru sürüklüyor.
Son derken ciddi anlamın hayatın son bulmasını kastediyorum. Zira Yozo bunu birkaç intihar girişimiyle deniyor ancak başaramıyor.
Belkide en başta hayata karşı fazla farkındalık beslemesi onun hayatı ti'ye almasına sebep olmuştur kim bilir...
İnsanların ikiyüzlü, yalancı, riyakar davrnamaları ama sonrasında bunları yapmamış gibi hayatlarına devam etmeleri Yozo'yu soytarı maskesine mahkum etmiş olabilir.
Fazla farkında olmak bazen ziyana götürüyor insanı.
Ölmeyi deneyip onu beceremeyen Yozo evleniyor ama onu da sürdüremiyor. Bir ara çok istedim çiziö başarısının peşine düşüp kendini geliştirip çizimleriyle ünlü olsun ve bu bataktan kurtulsun. Ama o da olmadı.
Neresinden tutarsanız tutun elinizde kalan bir hayat hikayesi okuyacaksınız. Yozo'nun gözünden onun anlatımıyla, günlük havasında.
Babası öldüğünde Yozo üzülmek yerine üstündeki baskı kalktığı için seviniyor. Yani bence tam olarak bu noktada Yozo insanlığını yitirmişti...
Yozo ne hayatı, ne dünyayı, ne de kendini sevmedi. Ve tüm bu kötü yaşam tarzı, bağımlılıkları, intihar girişimleri onu hastanede bir sona sürükledi. Fiziken ölmesede, bilinç olarak ruh olarak bitik bir Yozo kaldı geriye.
Kitabı beğenerek okudum, özellikle Yozo'nun kendi kaleminden okumak, kendi içsel konuşmalarını dinlemek, psikolojik durumunu tahlil etmek güzeldi.
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.