Rahatın Batışı ve Korkunun Doğuşu
Stefan Zweig, Korku’da bize bir insanın hayatındaki her şeyin 'fazla kusursuz' olmasının aslında nasıl bir hapishaneye dönüşebileceğini gösteriyor. Başkarakter Irene’nin o steril, korunaklı burjuva yaşamı, deyim yerindeyse kendisine 'batmaya' başladığında; heyecan arayışıyla açtığı o küçük kapı, devasa bir korku tüneline dönüşüyor."
"Kitabın asıl gücü, somut bir cezadan ziyade belirsizliğin yarattığı o boğucu atmosferde yatıyor. Suçun ortaya çıkma ihtimali, suçun kendisinden daha ağır bir işkenceye dönüşüyor. Zweig, insan zihninin belirsizlik anında nasıl kendi celladına dönüştüğünü bir cerrah titizliğiyle anlatmış."
"Dostoyevski’nin Raskolnikov’u vicdanın ağırlığıyla, Kafka’nın Gregor Samsa’sı faydacılığın soğukluğuyla ezilirken; Zweig’ın Irene’si konforunu kaybetme korkusuyla eriyor. Bu, aslında mülkiyetin ve statünün insan ruhu üzerindeki o görünmez zincirlerini de sorgulatıyor."
"Sonuç olarak; bazen başardığımız en büyük şey sadece hayatta kalmak değil, kendi yarattığımız o zihinsel labirentlerden sağ çıkabilmektir. Rahatın bittiği yerde, insanın gerçek ve en çıplak korkusuyla tanışmasını okumak nefes kesiciydi."
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.