“Dürüstlüğün Bedeli: Yalnızlık”Duygu ve Düşünce
Bu eseri okurken kendimi sık sık rahatsız hissettim ama iyi anlamda. Çünkü Alceste’in söylediği şeyler kulağa sert gelse de çoğu zaman doğru. Adamın derdi basit insanlar dürüst olsun iistiyor ama gel gör ki dünya onun istediği gibi işlemiyor.
En ilginç tarafı da burada başlıyor zaten. Alceste haklı ama bu haklılık onu yalnızlığa sürüklüyor. Celimene ise tam tersine, herkesle iyi geçinmeyi bilen biri; ama onun da ne kadar “gerçek” olduğu tartışılır. İkisinin arasında gidip gelirken insan ister istemez kendini sorguluyor: Biz hangisiyiz?
Şöyle bir düşünceye girdim: Hayatta tamamen dürüst olmak mı daha zor, yoksa biraz rol yaparak yaşamak mı? Moliere bu sorunun cevabını vermiyor, ama seni o soruyla baş başa bırakıyor.
Kısa ama etkisi uzun süren bir okuma oldu benim için.
Bu kitabı okumayı düşünenlere küçük bir önerim; Karakterleri “haklı / haksız” diye yargılamak yerine anlamaya çalışarak okuyun. Özellikle Alceste’e ilk başta katılabilirsiniz ama ilerledikçe fikriniz değişebilir. Bir de diyaloglara dikkat edin Moliere asıl söylemek istediklerini satır aralarına gizliyor.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.