Uzun zaman sonra beni gerçekten içine çeken bir kitap...
Bu kitap bende beklediğimden çok daha derin bir etki bıraktı. John Steinbeck’in anlatımı o kadar sade ki, ilk başta “çok basit bir hikâye” okuyormuşum gibi hissettim ama sayfalar ilerledikçe aslında ne kadar ağır ve gerçek bir dünyayı anlattığını fark ettim. Özellikle George ve Lennie’nin ilişkisi… aralarındaki bağ o kadar saf ve içten ki, insan ister istemez duygusal olarak bağlanıyor.
Kitap boyunca en çok hissettiğim şey yalnızlıktı. Sadece ana karakterler değil, yan karakterlerin bile içinde bulunduğu o yalnızlık ve çaresizlik hissi çok gerçekti. Herkesin bir hayali var ama o hayallerin ne kadar kırılgan olduğu sürekli yüzüne çarpıyor. O küçük çiftlik hayali bile aslında insanın “ait olma” isteğini temsil ediyor gibi geldi bana ayrıca böyle bir son beklemiyordum şaşırttı.
Kısacası bu kitap bana şunu hissettirdi: Hayaller ne kadar güzel olursa olsun, hayat bazen insanı çok sert bir şekilde gerçeklerle yüzleştiriyor. Kısa ama duygusal olarak oldukça yoğun, kesinlikle unutulmayacak bir hikâyeydi.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.