Benim için bu eseri okumak, ilk aşkın o toz pembe bulutları arasında gezinmekten ziyade, bir gencin çocukluktan yetişkinliğe geçişindeki o sancılı ve travmatik kırılmaya tanıklık etmekti. Turgenyev, Rus edebiyatının o ağırbaşlı ama bir o kadar da derin üslubuyla, sevginin sadece bir lütuf değil, aynı zamanda yıkıcı bir güç olabileceğini yüzüme bir tokat gibi çarptı.
Vladimir’in Zinaida’ya olan o saf ve körü körüne bağlılığının, aslında bir saplantıya ne kadar kolay evrilebildiğini görmek beni derinden düşündürdü. Zinaida karakteri, sadece bir arzu nesnesi değil, çevresindeki tüm erkekleri parmağında oynatan, hem kurban hem de cellat olabilen o karmaşık kadın figürünün mükemmel bir yansıması. Kitaptaki o meşhur "kamçı" sahnesini okurken, aşkın içinde barındırdığı mazoşist eğilimleri ve otoriteye duyulan o garip açlığı hissettiğimde, yazarın psikolojik tahlillerindeki acımasız dehasına bir kez daha saygı duydum.
·
119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.