Bir devre veda...
Selam arkadaşlar, bugün karşına biraz "gecikmiş" ama hakkı verilmiş bir incelemeyle geldim. Falih Rıfkı Atay’ın Zeytindağı... Bu kitabı bitirmek benim için gerçekten uzun bir yolculuk oldu. Öyle bir oturuşta okunup geçilecek, "bitti gitti" denilecek bir kitap asla değilmiş.
İtiraf edeyim; okurken kaç kere elimden bıraktığımı, "yok artık daha fazla ilerleyemeyeceğim" dediğim anları ben biliyorum. Bazen tek bir satırda takılıp kaldım, sayfalarca gidemedim. Yazarın o ağır gerçekliği, imparatorluğun avuçlarımızdan kayıp gidişini anlatışı resmen insanın göğsüne oturuyor.Ama bir yandan da o merak duygusu bırakmıyor; "Ne diyor bu adam, asıl mesele ne?" diye diye, sindire sindire devam ettim.
Peki neymiş bu kitabın özü derseniz?
Kitabın sonlarına doğru öyle bir yer var ki, aslında neden o kadar zorlandığımı orada anladım. Belki yeniden de okumam gerekiyor olabilir? Mustafa Kemal’in o meşhur duruşundan bahsediyor yazar. Hani o her şey bitti denilen anda, vatanı ve istiklali her şeyin üstünde tutan o vizyon...
Orada geçen şu cümle aslında hepimize bir ödev gibi:
"İlim ve vatan adamı olunuz. Hiçbiri yalnız başına, ne sizi ne de milletini kurtarabilir."
İşte bu kitap bana bunu hissettirdi. Sadece tarih bilmek yetmiyor, o ruhu iliklerine kadar hissetmek gerekiyormuş. Cemal Paşa’nın o koca ordularının dağılışını, Suriye’den Filistin’den çekilişimizin o hüzünlü hikayesini okudukça, bugünkü vatan toprağının değerini bir kez daha anladım.
Eğer tarih seviyorsanız, "Biz bugünlere nasıl geldik?" diye merak ediyorsanız bu kitabı mutlaka listenize alın. Ama uyarayım; hızlı okumaya çalışmayın, bırakın sizi yorsun, bırakın duraksatsın. Çünkü o ağırlığı hissetmeden Zeytindağı’nı gerçekten anlamış sayılmazsınız.
Benim için zor ama bir o kadar da ufuk açıcı bir deneyimdi. İyi ki pes etmeyip devam etmişim...
··
31 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.