Sabahattin Ali’nin İçimizdeki Şeytan adlı kitabını okumaya başladım. Okurken beni en çok sıkan şey, Ömer karakterinin sürekli bir içsel hesaplaşma içinde olmasıydı. Macide’ye duyduğu yoğun sevgiyi arkadaşlarının yanında görmezden gelmesi, beni oldukça bunaltmıştı. Bir süre kitabı bırakmıştım; sonunu merak ettiğim için tekrar elime aldım ve okuduğumda gördüm ki, bu eser ne mutlu bir son ne de tamamen mutsuz bir son sunuyor. Aslında anlatmak istediği, insanın içindeki “şeytanın” bizi hangi noktalara sürükleyebileceği üzerine.
Kitabı okurken herhangi bir cümleyi özellikle altını çizmek istemedim; çünkü sıkıldığım için derinlemesine not alma motivasyonum olmadı. Ancak kitabın ana teması ve karakterlerin psikolojik derinliği oldukça etkileyici.
Daha fazla spoi vermek istemiyorum keyifli okumalar..
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.