İlk kitabı büyük bir keyifle okumuştum ama bu devam yolu beni gerçekten çok yordu. Şahin’in seni, senin onu sevdiğinden çok daha az sevdiği en başından belliyken neden bu beyhude çaba? Okurken Gülşah’a o kadar sinirlendim ki; bir insan kendine neden bu kötülüğü yapar anlamak güç.
Hele o can dostunu engellemesi... Sana her fırsatta emek vermiş, daima yanında durmuş birini bir kalemde silip atıp, kitabın sonunda yine ona sığınarak yeni bir hayat kurmak ne kadar etik? Değdi mi bunca gurura, 'Şahin' diye tutturup gerçek dostlarını yok saymana? Senin bir kızın var; tüm enerjini ona güzel bir gelecek kurmaya harcamalıydın. Bir çocuğun, annesinin bir erkek uğruna bu kadar heder olduğunu görmesine hiç gerek yoktu.
Gülşah'ın bu 'aşk' sandığı durum aslında tamamen bir takıntı. Benim edindiğim izlenim şu: Şahin bugün kapısına gelse, Gülşah yine her şeyi unutup ona koşar. Bu bir kara sevda değil, bir akıllanmama hali. Yine de her şeye rağmen, umarım seçtiğin bu yeni yolda kızınla birlikte huzuru bulursun.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.