Ara ara çocuk/genç kategorisindeki kitapları okumayı çok seviyorum gerçekten. Ne kadar fantastik olurlarsa olsunlar bana kaygısız, sorunsuz, sıradan bir günü anımsatıyorlar. Bu kitaplarda sanki zaman gerçekten çocukluğumuzdaki günlerde takılı kalmış gibi geliyor bana. Kötüler için iteleye kakalaya yazılmış "ama"lı sahneler yok, sinir krizleri yaşamak yok, dallanıp budaklanan konular yok, ters köşe yapmaya çalışırken okuru perişan eden yazarlar yok ve en önemlisi yetişkinlerin anlam zorlayan kararları yok. Dinlenmek isteyen bir zihin daha ne ister ki?..
Leo ve Notsch için yorumuma gelecek olursak;
Kaybolan annesi ve kız kardeşini arayan Leo ve babasının yolunun bir büyücü ve ejderhayla çakışmasıyla beraber atıldığımız -kökenlerin çağrısı tadında- bir macerayı anlatıyor kitap. Her şey oldukça güzeldi ama konu çok yüzeysel anlatılmıştı; şikayet edebileceğim bir şey varsa bir tek bu olur sanırım. Olay örgüsü gerçekten hoşuma gitti ama biraz daha derine inmek isterdim doğrusu. Hazır şikayet demişken Leo'nun babasından "Usta" şeklinde bahsetmesi ve seslenmesi de kitapta hoşuma gitmeyen bir diğer şeydi. Onun dışında baştan sonra tahmin edilebilir bir hikaye olmakla beraber iyilerin bolca ödüllendirilmesiyle masallara yakışır bir sonla bitmesi harikaydı. Benim de her zaman için en sevdiğim ve kendi hayatımda da aynısını yaşamayı beklediğim o mutlu, bol bereketli son...
Hala bana gelmeni bekliyorum bu arada. Sonra da "her son yeni bir başlangıçtır" felsefesiyle hayatımı yeniden kurmam gerek. Bak, acelem var burada. Artık bana gelir misin rica etsem?
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.