Lev Tolstoy bu kitapta uzun uzun anlatmıyor. Kısa hikâyelerle, insanın en büyük yanılgılarını sessizce anlatıyor.
“İnsan Neyle Yaşar?” ile başlıyor; insanın aslında sandığı şeylerle değil, bağ kurabildiği şeylerle yaşadığını hissettiriyor.
“Kıvılcımı Söndürmeyen Ateşi Zapt Edemez” diyor sonra; küçük görülen şeylerin büyüyüp insanı ele geçirmesini anlatıyor.
“Mum”da iyilik ve kötülük arasındaki ince çizgiyi yakıyorsun.
“Kızlar Büyüklerden Akıllıymış” sade bir hikâye ama insanın gururunu törpülüyor.
“İnsana Çok Toprak Gerekir mi?” ise en sert olanı; insanın doymayan tarafını, bir mezar kadar yerle susturuyor.
“İlyas”ta ise kaybetmeden anlamayan insanın, aslında kaybedince kazandığını görüyorsun.
Ama şunu da söylemek lazım: bu kitap öyle büyük beklentilerle okunacak bir kitap değil. derinlik var ama gösterişli değil. Hatta yer yer fazla sade ve halk söyleşisi gibi hikayeler.
Çok büyük bir beklenti olmadan, okumak için okunabilecek bir kitap bence.
·
146 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.