Şükrü Erbaş’ın dediği gibi “İnsan bütün hayatını sonunda yalnız kalmak için yaşıyor sanırım.”Yollar geçiyoruz,nice taşlara takılıyor ayağımız ve birçok yağmurları aşıp gökkuşağına varıyoruz kalbimizde çocuksu bir gülümseyişle.Çocuksu diyorum çünkü tam anlamıyla bir çocuk gibi değil.Bir çocuğunkiyle aynı savunmasızlığımız evet ama elini tutan yok yolun sonuna kadar...