O kadar sıkıcı bir kitap ki Nobel verilmiş2026 Okuma Raporları
Kitap aynı soydan ve aynı ulkeden gelen ama iki farkli zaman diliminde yaşayan iki gocebenin hayatını bir paralellik içinde anlatmayı hedefliyor ve bu harika fikiri alıp Fransız şekilciligi ile bir çöpe çeviriyor.
Problemlerimizin başında yazarımızın doğma büyüme bir fransiz olması geliyor. Bu niye bir sorun olsun diye düşünebilirsiniz. Eğer ortada Avrupalı ustenciligi ve her şeyi bildiğini zannetme sanrisi olmasa hiç sorun olmaz. Ama maalesef var. Mesela çölde yapılan dini bir ayinde insanların raks ettiğini zannedip bir ayını raks olarak anlatabiliyor yazarımız. Çeviren kişi de yok canım raks etmiyordur onlar demek yerine olduğu gibi çevirebiliyor. Kurban bayramı ile şeker/ramazan bayramı arasındaki farkı ve aralarındaki zaman farkını bilmiyor. Bu da yetmiyor ramazan ayı ile kurban bayramını birbirine bağlıyor. Yazar keşke yazmak istediği toplumu biraz arastirsaymis.
Gelelim tasvirlere. Kitapta tasvir elbette olur, olmalidir zaten. Yoksa biz okurlar bazı şeyleri nasıl anlayabilir, nasıl kendimizi olaylarin ya da ortamın içine atarız ama yazar sanırım Fransız olduğundan tasvir işini abartmis. Yani iki sayfa önce gözlerinden, teninden, bakışlarından uzun uzun bahsedilen birinin aynı özelliklerini yeniden okumanızın hikaye açısından hiçbir katkısı yok. Okurken acaba kelime sınırı mi var diye düşündüm. O kadar çok boş ve kendini tekrar eden tasvir var. Üstelik bir cok kişi bu tasvirleri şiirsel bulmuş. Bunu şiirsel bulanlar her halde hiç şiir okumamış.
Gelelim paralellikler kurma ve ortak bir göç hikâyesi anlatma iddiasına. Evet ortada iki hikaye var ama yazar iki hikayeye de uzak. İki hikayedeki duyguları da okuyana geçirmekten aciz. Sanat yapma sevdası öyle bir halde ki anlatılacak öyküden kopuk bir anlatım ortaya çıkıyor.
Birinin bu kitabı beğenmesi için insanın neden hikaye anlattığına dair hiçbir fikri olması ya da Nobel odul komitesinde olup okumadığı bir kitaba ödül vermesi gerekir.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.