KİTAP Yorumu ve özeti1000Kitap
Hikâye, adı hiç söylenmeyen küçük bir kız çocuğunun gözünden anlatılıyor. Bu kız, yoksul ve sevgisiz bir ailede büyüyor. Babası kaba, ilgisiz ve sorumsuz biri; annesi ise sürekli hamile, yorgun ve çocuklara yeterince ilgi gösteremeyen bir kadın. Ev kalabalık, maddi durum kötü ve çocuk resmen “fazlalık” gibi hissediyor.
Bir yaz günü, ailesi onu geçici olarak başka bir aileye — Kinsella çiftine — gönderiyor. Aslında bu “emanet verilme” durumu, ailenin yükünü hafifletmek için yapılmış gibi. Yani kız çocuğu ilk başta kendisini istenmeyen biri gibi hissediyor.
Kız, Kinsella ailesinin yanına gittiğinde bambaşka bir dünya ile karşılaşıyor. Ev temiz, düzenli ve en önemlisi şefkat dolu. Kadın (Edna Kinsella) kızla hemen ilgilenmeye başlıyor: onu yıkıyor, saçlarını tarıyor, temiz kıyafetler veriyor. Küçük kız ilk defa biri tarafından gerçekten “görülüyor”.
Adam (John Kinsella) da sessiz ama sıcak bir karakter. Kızla nazikçe konuşuyor, ona güven veriyor. Kız başta utangaç ve çekingen ama zamanla bu sevgiye alışmaya başlıyor.
En önemli kırılma noktası şu:
Kinsella çiftinin aslında bir çocukları varmış ama bu çocuk yıllar önce trajik bir şekilde ölmüş. (Bir kuyuda boğularak.) Bu yüzden çift büyük bir yas yaşamış. Küçük kızın gelişi, onların içindeki boşluğu biraz dolduruyor.
Kız çocuğu, Kinsella ailesinin yanında geçirdiği sürede ilk defa:
düzenli yemek yiyor
temiz yatakta uyuyor
ilgi görüyor
sevildiğini hissediyor
Hatta bir noktada, artık kendi ailesine dönmek istemeyecek kadar bağ kuruyor. İç dünyasında büyük bir dönüşüm oluyor. Önceden içine kapanık ve eksik hisseden çocuk, burada açılıyor, konuşmaya başlıyor, kendine güven kazanıyor.
Ama bu huzur kalıcı değil…
Yaz bitince biyolojik ailesi geri gelip kızı almaya karar veriyor. Bu kısım hikâyenin en acı kısmı. Çünkü okuyucu da kız gibi “burada kalsın” diye içten içe istiyor.
Kız giderken aslında artık iki farklı dünya arasında kalmış biri oluyor:
Kan bağı olan ama sevgisiz ailesi
Sevgi gördüğü ama ait olmadığı aile
Final sahnesi çok çarpıcı:
Kız, arabayla götürülürken Kinsella adamının arkasından koştuğunu görüyor. Ve o an ilk defa ona “Baba!” diye sesleniyor. Bu kelime, aslında onun içsel dönüşümünün doruk noktası. Çünkü gerçek babasına hiçbir zaman böyle bir bağ hissetmemişti.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.