Bir İçsel Yolculuk Manifestosu ' Zahir"
Aramak mı? Bulmak mı? Önemli olan nedir bu hayatta? Sevgi mi, fedakarlık mı, kendin olmak mı, yoksa sürekli bir arayışta kalmak mı? Belki de özgürlük .. Bunun gibi yüzlerce soru sorulabilir. Herkesin aradığı şey içinde kaybettiği şey farklıdır. Ne arıyoruz?
Peki, bu soruların mutlak bir cevabı, değişmez bir doğrusu var mıdır? Kendini aramak ve bulmak sanıldığı kadar kolay mıdır?
Paulo Coelho’nun Zahir’ini okuyup bitirdiğimde, kapağını yavaşça kapatıp gözlerimi yumduğumda (ekranı kapattım çünkü pdf:) ilk düşündüğüm şey bu oldu.Benim Zahir’im nedir? Ve bence içtenlikle okuyan bir çok okur bunu kendine sormuştur..
Hikaye, eşi Esther bir anda ortadan kaybolan bir yazarın peşine düşmemizle başlıyor. Ama adamın asıl peşine düştüğü şey Esther’in fiziksel varlığı değil "Neden gitti?" sorusunun o can yakıcı cevabı. Belki de onu gittiği gün değil, çok daha önceden, ruhunu anlamayı bıraktığı gün kaybetti. Bu yüzden Zahir, bir kayıp hikayesinden ziyade bir adamın içsel yolculuğunu ve kendi hakikatini bulma macerasını anlatıyor.
Yazar kendini bulma yolculuğunda bir çok insanla tanışıyor, farklı gruplarda ki insanları tanıyoruz. Ritüeller, mistik karekterler, inançlar ,Toplumun içinde olanlar toplumun dışladıği insanlar, tabularımız içimizde geçen karekterle dışımızdaki karekterin bir olmadığı zevklerimiz ,isteklerimiz ,düşündüklerimiz, ve söylediklerimiz...Hepsi ile bir yüzleşme yazar ve biz için .Buna hazır mısınız:) o vakit okuyun derim...
Sevgi Bir Pranga mıdır?
Kitap boyunca Esther’i anlamaya çalışırken aslında kendimi bir içsel yolculuğun ortasında buldum. Çoğu zaman sevgiyi bir sahiplik sanıyoruz. Oysa gerçek sevgi, birine sahip olmak değil, o kişi hayatımızda bir boşluk açtığında bile o boşluğun içinden geçip kendimize ulaşabilmektir.
Esther'in ruhunu yokluğu ve sessizliği ile ne cok şey anlattığını okumak heycan vericiydi benim için..Bazen anlatılmak istenen kelimelere dökülmez diyor Esther susarsın çekilirsin anlamak isteyen bulur ve anlar..diyor adeta.
Coelho burada bize şunu söyluyor. Takıntılarımız Zahir’imiz, bazen hayatın gerçek ritmini duymamızı engelleyen o sağır edici gürültüdür. Sessizlik iyidir..
Hayat düz bir çizgi değil, bir döngü. Esther gitmeseydi, yazar o konforlu ama ruhsuz hayatında, kendi yarattığı hapishanede çürümeye devam edecekti. Kendi geçmişiyle yüzleşmek nasil biri olduğunu anlamak ve aramak.Belki de gerçek; bir sona ulaşmak değil, o sürekli arayışta olma halinin ta kendisidir..
Sonuç Olarak,
Zahir, zihnimizi tamamen ele geçiren o düşüncedir. Kimisi için bu bir aşk, kimisi için başarı, kimisi içinse bir kayıptır. Ama asıl mesele o Zahir’i bir saplantıdan çıkarıp, kendimize giden bir yola dönüştürebilmekte..
Kapak kapandı, evet ama asıl hikaye şimdi zihnimde başlıyor. Benim Zahir'im beni durduruyor mu, yoksa yola mı çıkarıyor? Peki ya seninkisi?
Keyifli okumalar efenim okuduysanız buyrun bir çay:)
··
502 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İncelemeyi okurken vücudum olumlu tepkiler verdi. Ne kadar çok icten ve farkındalık dolu bir inceleme olmuş. Son zamanlarda da aynı konuların tekrar tekrar önüme çıkması peki? :) algıda seçicilik mi bilmiyorum ama bunu işaret olarak alıyorum. Emeğine sağlık. 🤍🌸 keyifle okudum.
Çay ve incelemenin verdiği keyifle kendimden geçmişim de ben biraz 🫠
Yeni kendime geldim, duygularım şelale 🥹 Teşekkür ederim 🙏🏻 sen anladın niye ettiğimi, söyleyeceklerim bu kadar… @Pppapatya
Rûken..
Gönderi Sahibi
Anladım biliyorum ve bir soru dahi sormuyorum:) hissettiklerini anladım..Bu yeterli olur bence🥰 Teşekur ederim cancağızım🌼
@Pppapatya
sorgulamalarla zenginleştirdiğin incelemeni büyük bir keyifle okudum,💐 (yine dinledim aslında🤫)
Sadece kitabı değil, okuma biçimini de sorgulatan, ufuk açıcı bir yazı olmuş. Emeğine, yüreğine sağlık.
Hem tebrik, hem de teşekkür ederim. 🙏🏼🌺