uçurtmayı vurmasınlar incelemesi
Feride Çiçekoğlu’nun 12 Eylül döneminin karanlık atmosferini edebiyata taşıdığı Uçurtmayı Vurmasınlar, soğuk hapishane duvarları arasındaki bir çocuğun, Barış’ın tertemiz ve filtresiz gözlerinden okura aktaran eşsiz bir eser.
Demir parmaklıklar ve mahrumiyetlerle dolu bir kadınlar koğuşunda büyümek zorunda kalan Barış’ın, siyasi mahkûmlardan İnci ile kurduğu sıcacık bağ, insanın en zor şartlarda bile sevgi ve dayanışmayla nasıl hayata tutunabileceğinin kusursuz bir portresini çiziyor. Yazar, mektup formunda kurguladığı bu anlatıda özgürlüğün yalnızca fiziksel olarak dışarıda olmak değil, gökyüzüne bakıp bir uçurtmanın kuyruğuna hayallerini takabilmek olduğunu öylesine naif ve sarsıcı bir dille işliyor ki, eser okurda hem derin bir hüzün hem de tarifi zor bir umut hissi bırakıyor. Yetişkin dünyasının anlamsız yasaklarının ve zulmünün, bir çocuğun dünyasında masumane sorulara dönüşmesi, dönemin siyasi baskılarını en sert eleştirilerden çok daha etkili bir şekilde yüzümüze çarpıyor. Kitabın asıl çarpıcı yanı ise anlatıcı sesinin ardındaki o ince işçilik; okuru, duyduğu o masum çocuk sesi ile bir yetişkinin hasret dolu içsel yansımasının nerede kesiştiğini sorgulamaya iten o sürprizli ve çok katmanlı edebi kurgusu.
Hikâyenin duygusal derinliğini katbekat artıran bu anlatım tekniğiyle, hiçbir ajitasyona başvurmadan salt sevgi, özgürlük arayışı ve gökyüzü özlemi üzerinden şekillenen roman; umuda ve dayanışmaya dair inancını tazelemek isteyen her okurun kitaplığında bulunması gereken zamansız bir başyapıt.
Keyifli okumalar
·
86 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.