Zaman kaybı:Söz Cambazlığına Takılan Basit Kurgu
Nermin Yıldırım ‘ın 
Unutma Dersleri , ismiyle okurda derinlikli bir psikolojik çözümleme veya felsefi bir altyapı beklentisi uyandırıyor. Ancak kitabın kapağını kapattığınızda, bu büyük vaatlerin yerini ne yazık ki ciddi bir hayal kırıklığı alıyor.
Yorucu bir üslup ve kelime kalabalığı
kitabın en temel sorunu, yazarın tercih ettiği "söz cambazlığı". Üç kelimeyle anlatılabilecek bir durumu on beş-yirmi kelimeye yayarak, yalınlıktan uzak ve ağdalı bir anlatım seçilmiş. Bu durum, edebi bir derinlik yaratmak yerine önokuyucuyu boğan ve bir noktadan sonra "yeter artık" dedirten bir yorgunluğa sebep oluyor. Modern edebiyatın en büyük gücü olan sadelik, burada yerini maalesef okuru yoran bir laf kalabalığına bırakmış.
İçerik noktasında ise karşımızda oldukça zayıf bir iskelet var. Romanın başından sonu o kadar aşikâr ki, Feribe’nin depresif halinin nasıl sonuçlanacağını tahmin etmek için kurgu dehası olmaya gerek yok. Bir okur olarak beklentim; Paulo Coelho’nun Veronika Ölmek İstiyor kitabındaki gibi akıcı, ters köşelerle dolu ve sarsıcı bir deneyimdi. Fakat Unutma Dersleri, sıradan bir okurun bile kurgulayabileceği kadar düz bir çizgide ilerliyor. Hiçbir sürprize yer vermeyen bu tekdüzelik, kitabın felsefi altyapı beklentisini de boşa çıkarıyor.
Sonuç: Birkaç boş cümle, bolca zaman kaybı…
Kitabın içinde altını çizdiğim birkaç güzel cümle olsa da, bunlar kurgunun zayıflığını ve üslubun yoruculuğunu örtmeye yetmiyor. Ne yazık ki bu eser benim için;
Edebi derinlikten uzak,
Kurgusal anlamda fazlasıyla basit,
Zaman kaybı niteliğinde bir deneyim oldu.
Nermin Yıldırım ‘ın Unutma Dersleri , ismiyle okurda derinlikli bir psikolojik çözümleme veya felsefi bir altyapı beklentisi uyandırıyor. Ancak kitabın kapağını kapattığınızda, bu büyük vaatlerin yerini ne yazık ki ciddi bir hayal kırıklığı alıyor.
Yorucu bir üslup ve kelime kalabalığı
kitabın en temel sorunu, yazarın tercih ettiği "söz cambazlığı". Üç kelimeyle anlatılabilecek bir durumu on beş-yirmi kelimeye yayarak, yalınlıktan uzak ve ağdalı bir anlatım seçilmiş. Bu durum, edebi bir derinlik yaratmak yerine önokuyucuyu boğan ve bir noktadan sonra "yeter artık" dedirten bir yorgunluğa sebep oluyor. Modern edebiyatın en büyük gücü olan sadelik, burada yerini maalesef okuru yoran bir laf kalabalığına bırakmış.
İçerik noktasında ise karşımızda oldukça zayıf bir iskelet var. Romanın başından sonu o kadar aşikâr ki, Feribe’nin depresif halinin nasıl sonuçlanacağını tahmin etmek için kurgu dehası olmaya gerek yok. Bir okur olarak beklentim; Paulo Coelho’nun Veronika Ölmek İstiyor kitabındaki gibi akıcı, ters köşelerle dolu ve sarsıcı bir deneyimdi. Fakat Unutma Dersleri, sıradan bir okurun bile kurgulayabileceği kadar düz bir çizgide ilerliyor. Hiçbir sürprize yer vermeyen bu tekdüzelik, kitabın felsefi altyapı beklentisini de boşa çıkarıyor.
Sonuç: Birkaç boş cümle, bolca zaman kaybı…
Kitabın içinde altını çizdiğim birkaç güzel cümle olsa da, bunlar kurgunun zayıflığını ve üslubun yoruculuğunu örtmeye yetmiyor. Ne yazık ki bu eser benim için;
Edebi derinlikten uzak,
Kurgusal anlamda fazlasıyla basit,
Zaman kaybı niteliğinde bir deneyim oldu.·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.