Merhaba kitap dostlarım…
Bugün sizlere benim için sıradan bir kitap olmayan, her okuduğumda aynı yerden vuran bir eserle geldim. Bu kitabı tekrar okudum… ama bazı hikâyeler ilk kez okur gibi yakıyor insanı.
Kitap, Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan’ın üniversite yıllarından başlayıp adım adım sona yürüyüşünü anlatıyor.
Eylemler… Yakalanmalar… Kaçışlar… Tekrar yakalanış… Ve ardından başlayan o sert mahkeme süreci.
Mahkemede söyledikleri sözler, geri adım atmayan halleri aslında sonun habercisi gibi. Karar verildiğinde artık her şey net: darağacı…
Ama kitabın en ağır yeri idam gecesi.
Gece yarısı kapılar açılıyor. Gardiyanlar geliyor.
İsimler tek tek okunuyor… Önce Deniz Gezmiş, ardından Yusuf Aslan, sonra Hüseyin İnan…
Onlar ise kaçmaya çalışan insanlar gibi değil.
Sakin… net… ve kabullenmiş değil, inandıkları yolda yürüyen insanlar gibi ilerliyorlar.
Darağacına götürülürken attıkları her adım, aslında bir son değil, bir duruş gibi.
Son sözleri, ses tonları, o anki tavırları… insanın içini parçalıyor.
Ve sonra…
Üç fidan gerçekten darağacında bırakılıyor.
O sayfaları okurken kitap elinizde ama içinizde bir ağırlık oluşuyor. Çünkü bu sadece bir idam değil… göz göre göre bitirilen üç genç hayat.
Bu kitap bana her okuduğumda aynı şeyi hissettiriyor:
Bazı insanlar ölür… ama bıraktıkları iz asla silinmez.
Ben bu tarz gerçek, sert hikâyeleri zaten çok severim. Ama bu kitap… gerçekten insanın içine oturuyor.
Okuyup kapatılacak değil, uzun süre akılda kalan bir kitap.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.