Ayn RAND'ın çok sevdiğim bir sözü vardır: "Beyin bir kastır, dünyayı yerinden oynatabilen!". David EAGLEMAN, tam da bu sözü doğrularcasına kaleme aldığı eseri "Beyin/Senin Hikâyen"de, insan beyninin gücünün nerelere kadar varabileceğini gözler önüne sererken, kendi tabiriyle iç kozmosumuza doğru yaptığımız bu yolculukta milyarlarca beyin hücresi ve birbirleriyle kurdukları trilyonlarca bağlantıdan oluşan sonsuz yoğunluktaki bir ağ içerisinde kendimizi bulmamızı sağlıyor.
Gerçek aslında nedir ve biz gerçekliği nasıl algılarız? Dış dünyada algıladıklarımızın tamamı, beynimizin bize bir oyunu olabilir mi? Görme, gözlerimizde; duyma, kulaklarımızda; koklama, burnumuzda oluşan eylemler olmadığı halde, kafamızın içindeki 1.5 kilogramlık yağlı bir kütle nasıl oluyor da tüm bu hisleri bize yaşatabiliyor?
Beynin, çekişmeler üzerine kurulu bir makine olduğunu ifade eden yazar; beynimizin içinde durmaksızın süren çatışmalar nedeniyle kendi kendimizle kıyasıya tartışır, hatta kendimize öfkelenirken, içimizde mücadele eden tüm unsurların aslında yine kendimiz olduğunu vurgulamakta. Beynimizin bir diğer özelliği olan yansıtma eğiliminden bahsederken de uzun süre evli kalan çiftlerin, hüzün, keder ve her türlü yaşam tecrübesinde birbirlerini duygusal ve zihinsel bağlamda da taklit etmeleri nedeniyle yıllar geçtikçe birbirlerine daha fazla benzediğini ifade etmekte. Yansıtma eğilimine verilen en ilgi çekici örneklerden biri de; botoks yaptıran insanlar üzerinde gerçekleştirilen bir deney sonucunda, botoks kullanıcılarının yüzlerindeki ifadeleri ve duyguları anlamanın zor olmasının yanı sıra, bu kişilerin başka insanların yüz ifadelerinden duygularını anlamakta da aynı derece zorlanması şeklinde öne çıkmakta.
Son olarak Descartes'ın kafa yorduğu biçimde bir soru sormak geliyor içimizden: "Kavanoz içinde duran bir beyin olmadığım ne malum?".
Kısacası "Beyin"; hem bilimsel hem heyecan verici hem de merak uyandırıcı özellikleriyle elinizden bırakamayacağınız nitelikte bir eser.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.