Bir senaryo olarak kaleme alınmış çok kısa ve vurucu bir kitap.
Hiroşima’da bir film setinde çalışan Fransız bir kadın ile Japon bir erkeğin kısa süreli ilişkisi anlatılıyor.
Kadının geçmişte yaşadığı ağır aşk travması ile Hiroşima’da yaşananlar birbirine karışıyor ve kitabı okurken sürekli şöyle sorular aklınıza geliyor;
‘’Yaşanan acılar bir şehrin hafızasına kazınır mı?’’
‘’İnsanlar yaşadığı acıların ne kadarını bir başkası ile paylaşabilir?’’
‘’Acı, aşkın ne kadarı?’’
‘’Bazen sizin ruhunuzun ta içini görüp sizi en çıplak halinizle bilen kişi yıllarca beraber aynı yastığa baş koyduğunuz biri değil de birkaç gündür tanıdığınız bir yabancı olabilir mi?’’
Bir şehrin taşında ,toprağında ,havasında ve hatta yeni doğan bebeğinde bile o şehrin yaşadığı ağır acıların izlerini görmenin mümkün olduğunu Hiroşima üzerinden anlatmış yazar. Kolektif hafıza olarak geçen bu anlatımı sık sık düşünüyorum bu sıralar. Özellikle ülkemizde son 10 yılda yaşanan yangın, deprem, sel gibi doğal felaketlerin dışında kadın ve çocuk cinayetleri üzerinden toplum olarak yaşadığımız travmaların toplumumuzu nasıl etkilediğini görmemek mümkün değil ne yazık ki.. Toplumun bu halinden bireyin etkilenmemesi ise olanaksız…
Kitabı bitirir bitirmez filmini de izledim..
Kitabı okumasam filmini bu kadar etkili bulur muydum bilemiyorum. O yüzden önce kitabı okuyup sonra filmini izleyin derim..
"Hiroşima üstüne konuşmak kolay değil. İnsan ancak Hiroşima üstüne konuşmanın ne denli güç olduğunu konuşabilir."
7 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.