Ne mutlu meşalesi Kur’an olan bir ümmete!
Ramazan ayında, oruç temasının ruhuna uygun bir okuma yapmak isteyen herkese bu kitabı gönül rahatlığıyla tavsiye ederim. Bu eseri tek kelimeyle ifade etmem gerekseydi, hiç tereddüt etmeden “Diriliş” derdim.
Yazar, şiirsel ve akıcı dili, kısa ve yoğun bölümlerle birleşince, okuyucuyu yormadan derin bir yolculuğa çıkarıyor. Ramazan’ın gelişi, çocukluk hatıraları, Kadir Gecesi ve bayram sabahı; hepsi zarif ve etkileyici bir üslupla, adeta yaşatılarak anlatılıyor.
“Oruç, insanın her yıl bir ay katıldığı bir ruh şölenidir.”
Yazarın ifadesiyle bu, seçkin ruhların davetli olduğu bir gök sofrasıdır: Samanyolu’nda bir ziyafet…
Kitap, kalbini açarak okuyan kişide sessiz ama derin bir dönüşüm başlatıyor. İnsanı, dünyaya daha aydınlık bir gözle bakmaya; kalbin üzerindeki gölgeleri kaldırmaya davet ediyor. Oruçla gelen bu ruh şölenine katılmayı ve bu şölende sadece bedenin değil, ruhun da doyurulması gerektiğini hatırlatıyor.
Nasıl ki bir ev yılda bir kez temizlenir, onarılır ve adeta yeniden inşa edilirse; insan ruhu da böyle bir arınmaya ihtiyaç duyar. Bu yönüyle oruç, yalnızca bir ibadet değil; ruhun ve bedenin kapsamlı bir yenilenmesi, bir tür içsel dezenfeksiyonudur.
Bakara Suresi 138. ayette ifade edildiği gibi:
“Allah’ın boyasıyla boyandık. Boyaca O’ndan daha güzel olan kim vardır?”
Ramazan, insanın ilahi bir renk kazandığı, iç dünyasının yeniden boyandığı müstesna bir zamandır.
Yazarın çocukluk Ramazanlarına dair anlattıkları ise ayrı bir derinlik taşıyor. Tekne oruçları, çocukluğun saf denemeleri olarak tasvir edilirken; bu deneyimlerin ruhumuzda kalıcı izler bıraktığı hatırlatılıyor: “Bu denemeler yavru serçenin, yuvadan uçuş için ilk kalkışlarıdır. Yavru kuş, ilkin en yakın yerlere konar ve hemen yuvaya döner. Sonra daha uzak bir hedef «tayin» eder. Çocuk da ilkin öğleye kadar oruç tutar. Sonra sonra artırır onu.” Çocuklukta tutulan oruçlar, sanki ruhun hafızasında saklanan bir kevser gibi, zamanın kirine karşı içsel bir direnç oluşturuyor.
Kadir Gecesi’nin kesin olarak bilinmemesi ise anlamlı bir hikmete işaret ediyor: Belki de o gece, diğer gecelerin içinde saklıdır ve onları da aydınlatır. Böylece hiçbir gece tek başına kutsallaştırılmaz; kutsiyet, zamana yayılır.
Ramazan’ın sonuna doğru mahyaların “elveda” deyişi, ardından yükselen sabah ezanı… Ve bayram. Ama bu sevinçte bile ölüm unutulmaz; mezarlık ziyaretleriyle hayatın hakikati hatırlanır.
En çarpıcı sorulardan biri ise şudur:
Ramazan’a girerken sahip olduğunuz dünya ile ondan çıkarkenki dünya aynı mı?
Eğer aynıysa, bir şey eksik kalmıştır. Çünkü oruç, insanın dünya algısını değiştirmeli; bakışını, hissedişini ve yönünü dönüştürmelidir. Değişmeyen her düzen, aslında yavaş bir durağanlık ve içsel kayıptır.
Oruç tutmayanlar, bu ibadetin ruh üzerindeki inşa edici etkisini gerçekten bilselerdi, belki de onu hayat boyu sürdürmek isterlerdi.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.