"Karı bu. Öldüğüne ağlarsın, yakanı kurtardığına sevinirsin."
(Sayfa: 54)
Yeni Dünya, 13 öyküden oluşan bir kitap, tanıtımında 1936-1942 yılları arasında gazete ve dergilerde yayımlanmış parçalardan derlenmiş olduğu belirtiliyor.
Sabahattin Ali’nin öykücülüğünde bir olgunlaşma dönemi olarak kabul ediliyor; zaten gözlemci gerçekçilikten eleştirel gerçekçiliğe doğru bir kayış hissediliyor.
Kitabın genel havası, Anadolu’nun kasaba ve köylerindeki yoksulluk, çaresizlik, yalnızlık ve küçük insan dramlarıyla dolu. Köylü-kentli karşıtlığı, düşkün kadınların, özellikle eğlence hayatındaki 'oturak alemi' kadınlarının onurlu ama trajik halleri, umutla başlayan ama hayal kırıklığıyla biten çabalar ana temalar arasında. 'Asfalt Yol' gibi öykülerde bürokrasinin ve iyi niyetli çabaların nasıl boşa çıktığını kara mizahla anlatırken, 'Hanende Melek', 'Çilli' veya kitaba adını veren 'Yeni Dünya' öyküsünde ise ezilen kadınların iç dünyasına derinlemesine giriyor.
Sabahattin Ali burada insanı hem zavallı hem de güçlü yanlarıyla masalsı-destansı bir üslupla resmediyor. Hiç ajitasyon yapmadan, çıplak gerçekliği gösteriyor; yoksulluğu, cinsiyet eşitsizliğini, taşra hayatının boğuculuğunu merhametle ama yargılamadan anlatıyor. Öyküler kısa ve yoğun, bir solukta okunuyor ama her biri uzun uzun düşündürüyor.
Yeni Dünya Sabahattin Ali’nin en olgun öykü kitaplarından biri bence. Eğer Kürk Mantolu Madonna veya Kuyucaklı Yusuf ile tanıştıysanız, burada daha çıplak, daha toplumsal ve daha sarsıcı bir Sabahattin Ali bulacaksınız. Türk edebiyatını seven herkesin mutlaka okuması gereken, içini acıtsa da insana ve gerçeğe ayna tutan nadir kitaplardan.
İyi okumalar..
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.