"Anlatıcımız Cemile'nin kocasının kardeşi (Seit) tarafından gerçekleştiriliyor. Cemile'nin kocası Sadık, 2. Dünya Savaşı'nda harpteyken ailesine mektuplar yollamakta, ancak bu mektuplarda Cemile'ye özel bir selam bile yazmamaktadır. Sadık için Cemile, sanki orada duran ve sadece görevlerini yapması gereken bir nesne gibidir.
Bu duygusal boşluğun içinde Cemile için iki seçenek vardı: Ya bu 'yok sayılmaya' boyun eğip törelerin gölgesinde solup gidecekti ya da kendi ruhunun sesini dinleyecekti.
Tam bu noktada devreye Daniyar giriyor. Daniyar, Sadık’ın aksine çok konuşan biri değil; ama o meşhur şarkılarıyla ve bozkırın sessizliğiyle Cemile’nin ruhundaki o 'eksik parçayı' tamamlıyor. Cemile’nin başkaldırısı, sadece bir adama gitmek değil; aslında kendisini bir 'selam' bile layık görmeyen o donmuş düzene ve törelere karşı bir 'ben buradayım' haykırışıdır.
Aytmatov bize şunu gösteriyor: İnsan, karnı doysa da, evi barkı olsa da; ruhu fark edilmediğinde ve değer görmediğinde aslında bir 'yabancı'dan farkı kalmıyor. Cemile, toplumun 'ne der?' dediği o prangaları kırıp bozkırın sonsuzluğuna doğru kendi iradesiyle yola çıkarken, aslında gerçek özgürlüğün bedelini ödemeyi de göze alıyor.
Sonuçta; aşk, mektuplardaki boşluklarda değil, ruhun paylaşıldığı o şarkılardadır."
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.