çöl ve içimdeki ev
İnsan bazen bir kitabı okumaz…
Kitap insanı okur.
Simyacı ile Mesnevi tam da böyle iki metin. Biri modern bir çobanın hikâyesiyle başlar, diğeri asırlar öncesinden gelen bir bilgenin sesiyle… ama ikisi de aynı soruyu sorar: “Gerçekten neyin peşindesin?”
Paulo Coelho, Santiago’ya çölde yürümeyi öğretir. Rüzgârla konuşmayı, işaretleri okumayı, kalbin sesini dinlemeyi… Ama aslında anlattığı şey bir yol değil, bir arayıştır. Dışarıdan başlayan ama içeriye doğru derinleşen bir yolculuk.
Mevlânâ Celaleddin Rumi ise çok daha önce başka bir hikâyede aynı kapıyı aralamıştı. Rüyasında hazine gören bir adamın, onu bulmak için uzak diyarlara gitmesi… ve sonunda hazinenin kendi evinde olduğunu fark etmesi. Bu, bir masal değil sadece. Bu, insanın kendine geç kalmasının hikâyesi.
Simyacı’da “kişisel efsane” diye bir kavram vardır. Herkesin içinde bir çağrı, bir yön, bir anlam… Mesnevi’de ise bunun adı yoktur belki ama özü aynıdır: İnsan neyi arıyorsa, aslında onunla çoktan bağlıdır. Sadece fark etmesi gerekir.
İki kitap da bize şunu söylemez, hissettirir:
Yol dediğin şey düz bir çizgi değildir. Kaybolmalarla, suskunluklarla, yanlış adımlarla örülüdür. Ama belki de insan tam da kaybolduğu yerde kendine yaklaşır.
Simyacı, altına dönüşmeyi anlatır gibi yapar.
Mesnevi ise sana zaten altın olduğunu fısıldar.
Biri umutla yürütür, diğeri içini susturup dinletir.
Biri sana “git” der, diğeri “dön”…
Ve insan en sonunda şunu anlar:
Ne kadar uzağa gidersen git, aradığın şey hep senden bir adım içeridedir.
Belki de bu yüzden bazı yolculuklar bitmez.
Çünkü varılacak yer bir şehir değil… bir fark ediştir.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.