Açıkçası büyük beklentilerle okuduğum bi kitaptı ancak umduğumu bulamadım. Kitap çok sayıda öyküden oluşmakta. Anlatım dili ya da daha doğrusu tema olarak bi ara bana Edgar Allan Poe' yi anımsatmış olsa da; o denli karanlık bi ruh haline sürüklemedi beni. İçinden az sayıda öyküyü beğenmiş olmakla birlikte favorim kitaba ismini veren "Tanrıyı gören köpek" oldu. Hatta keşke daha uzun bi anlatımla sadece o öyküyü okusaydım, diye düşündüm. Diğer öykülerdeki hayaletler ve kitabın tamamına egemen olan huzursuzluk, umutsuzluk duygusu beni çok etkilemedi. Kitabın neredeyse kendisinden büsbütün bağımsız olan -o güzel- kapak tasarımı dışında aman aman etkilendiğim bi durum söz konusu değil. Sevgili Buzzati'yi ressam kimliği ile anıp sevmeye devam edeceğim. Ve fakat kolay, hızla, belli bir ritimle her bir öyküyü kendi içinde dinamik bulduğumu da söyleyebilirim.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.