Bu hikayede beni en çok sarsan şey olaylar değil, bir insanın yavaş yavaş kendinden uzaklaşmasıydı.
Ella'nın iç sesi o kadar kırılgan, o kadar gerçek ki… okurken bazen onunla empati kurmakla, bazen de ona dışarıdan bakıp “neden çıkamıyorsun bu döngüden?” diye sormak arasında kaldım.
Çünkü o sadece korkan biri değil.
Aynı zamanda kendini sürekli sorgulayan, kendi hislerine bile güvenemeyen biri.
Ve bence kitabın en vurucu noktası da bu:
Bir insanın başkası tarafından değil, kendi zihni tarafından köşeye sıkıştırılması.
Onun yaşadığı o içsel çatışma…
Bir yanda “bir şeyler yanlış” hissi,
diğer yanda “belki de sorun benim” düşüncesi…
İşte tam bu ikilemin arasında yavaş yavaş eriyor.
“İnsan bazen en çok kendine yabancılaşır.”
Okurken sürekli bir huzursuzluk hissi vardı içimde.
Ama bu huzursuzluk, kitabı bırakmama sebep olmadı—aksine daha çok içine çekti. Çünkü karakterin yaşadığı o yalnızlık, o sessiz çöküş… fazlasıyla tanıdıktı.
Bu kitap bir gerilimden çok bir zihin portresi.
Kırılganlık, manipülasyon ve gerçeklik algısının bulanıklaşması üzerine kurulmuş derin bir karakter incelemesi.
Eğer karakter odaklı, psikolojik derinliği yüksek ve okuduktan sonra da zihninde dönüp duran hikâyeler seviyorsan… bu kitap seni biraz yoracak ama asla boş bırakmayacak.
Ella'nın ablasını kaybetmesi üzerine geçen arayışla ve yeğenini ailesi ile birlikte daha sağlıklı şekilde büyütmeleri ile süren bir yolculuk. Arada aşk da tabi ki unutulmamış. Ted ve Ella'nın yıllardır süren gelgitli aşklarını okumak yorucu olsa da uzatılan bir olaydı malesef.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.