"O iyi insanlar, o güzel atlara bindiler, çekip gittiler." sözüyle dillere pelesenk olmuş okurlar tarafından beğenilen bir kitap.
Derviş Bey ile Mustafa Bey'in Akçasaz Sazlığındaki ağalık mücadesi. Yüzyıllardır bitmeyen kan davası ve şiddet döngüsünün roman boyunca tekrarlanması. Feodalizmin, baskının, köylünün acizliğinin hikayesi. Betimlemelerin betimlemesi yapılmış neredeyse, bu yöntemin aşırı kullanımı bana göre kitabı da boğmuş. Bölümler arası anlamsız geçişler var rüya mı gerçek mi anlamakta zorlanıyor insan. Örneğin 543'e kadar Uso karakteri yok birden Uso karakteri çıkıyor son 30 sayfa için böyle bir karakter gerekli miydi tartışılır.
Ağır bir kitap, her yiğidin harcı değil diyebilirim. Kitap özelinde Ala Temir, Kambur Tellal sevdiğim karakterler oldular.
"Sık ulan kan içici, erkeksen sık! tabancayı çekmek kolay sıkmak zor ulan palavracı... Sıkmazsan, sıkmazsan, o sürgün edip de öldürdüğün seksen karıyın donu başına olsun, işte göğsüm, işte elinde içi kurşun dolu nagant. Sık ulan orospu kasığında yatmış. sık ulan sık. bak, yüreksiz, bu kadar insan durmuş senin karşına, yiğitliğine bakıyor. ne bok yiyeceksin diye... "
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.