(Spoiler içerir!)
Yu Hua’nın bu sarsıcı romanını bitirdiğimde, zihnimde yankılanan tek bir gerçek kaldı: İnsanın sadece yaşamak için yaşaması, aslında dünyanın en büyük ve en trajik zaferiymiş. Kitapta Fugui’nin varlıklı bir adamdan her şeyini yitirmiş bir ihtiyara dönüşme sürecine tanıklık ederken, yazarın o süssüz ve doğrudan anlatımı sayesinde acıyı bir trajedi olarak değil, hayatın doğal bir parçası gibi içselleştirdim. Çin’in devasa tarihsel dönüşümleri arka planda akıp giderken, karakterin elinden ailesi, serveti ve sevdikleri birer birer kayıp gitse de toprağına ve nefes almanın o yalın gücüne tutunması beni derinden sarstı. Bu eser bana, yaşamın dışsal bir ödül ya da başarı değil, her türlü yıkıma rağmen inatla sürdürülen kadim bir direniş biçimi olduğunu, o sessiz ve vakur kabullenişin içindeki devasa gücü hissettirdi. Kitabın o sarsıcı finali, Fugui'nin ihtiyar öküzüyle olan bağı ise çok ayrı bir konuydu. Tüm sevdiklerimizin kaybedilişinden sonra yeniden vücut bulmasını anımsattı bana. Okurken fazlasıyla etkilendiğim ve kitabı bitirip kapağı kapattığımda etkisinden bir süre çıkamadığım mükemmel bir eserdi. Sadece ölümün değil; yaşamanın, hayatta kalmanın da çok zor olduğunu bilmek isteyen herkese gönülden tavsiyemdir. Kitapla kalın :)
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.