Emil Cioran’ın 1995’te söylediği bir cümle var… İlk okuduğumda, sabaha karşı o saatlerde, uykunun en kıyısından düşmüş biri olarak bir çarpıntı hissetmiştim içimde.
Diyor ki: Uykusuzluk, bilincin bütün kaçış yollarını kapatır. Uyku, o günlük telaşın, endişelerin, zihnin o bitmez tiratlarının geçici bir sığınağıyken… Uykusuzluk, bu sığınağı elinden alır. Ve seni kendi bilincinin karşısında çırılçıplak bırakır. Tanık olmaktan başka çaren yoktur.
O an anlarsın: Asıl işkence, düşünceler değildir. Asıl işkence, düşüncelerle aramıza koyduğumuz mesafenin yok olmasıdır.
Cioran’a göre bu bir cezadır. Ama belki de en insani ceza: Çünkü seni, herkesin koşarak uzaklaştığı o çıplak varoluşla baş başa bırakır. Bir sabaha kadar, hiçbir örtü olmadan, kendi dipsiz kuyuna bakarsın. Ve işte orada, felsefenin değil, belki de şairin başladığı yer tam burasıdır.
Bazen düşünüyorum: Uykusuz kalanlar, belki de herkesten daha çok bilir, hayatta asıl dayanılmaz olanın acı değil, ondan kaçamayacağını bilmek olduğunu.
BURAK YELİN
#EmilCioran #Uykusuzluk #VaroluşunKıyısında #Bilinç #FelsefeGecesi #KaramsarlıkSanatı #CioranİleSöyleşi #GeceYarısıDüşünceleri #Keşfet #İnsanaDair
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.