Dokuzuncu ciltte, mutlak monarşinin inşası sırasında devlet şiddetinin sıradan halk ve siyasi muhalifler üzerinde nasıl kurumsallaştığı çarpıcı bir gerçekçilikle işlenir. Şövalye Pardaillan'ın adalet anlayışı, egemenlerin yazdığı eşitsiz yasalara karşı doğal hukukun ve bireysel vicdanın isyanını temsil etmeye devam eder. Zevaco, saray içindeki ihanet sarmallarını resmederken, siyasi ittifakların hiçbir ahlaki temele dayanmadığını, sadece güç ve mülkiyet hırsıyla şekillendiğini vurgular. Din adamlarının çıkarları uğruna kitleleri nasıl kolayca manipüle edip ölüme sürüklediği, feodal dönemin ideolojik aygıtlarının işleyişini göstermesi bakımından önemlidir. Eser, kahramanlık serüveninin ardında, kilise ve soyluların ezici ittifakına karşı burjuva devrimlerini mayalayacak olan o tarihsel öfkenin popüler edebi dışavurumunu başarıyla sürdürür.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.