Eskiden…
Odalar canlıydı.
Duvarlarda renk vardı,
çiçekler vardı,
desenler vardı…
İnsanın içine iyi gelen bir şey vardı.
Bir kapı kilidi bile ruh taşırdı.
İşlenirdi…
Özenilirdi…
Çünkü insanlar yaptığı her şeye kalbini katardı.
Şimdi “modern” diyorlar…
Ama her yer gri.
Düz.
Kare.
Soğuk.
Duvarlar konuşmuyor artık.
Odalar hissettirmiyor.
İnsanlar binaların arasında sıkışmış yaşıyor…
Sonra da “neden mutsuzum” diye soruyor.
Renkleri hayatımızdan çıkardık,
sonra duygularımız da silindi.
Biz ne zaman bu kadar ruhsuzluğu normal sandık?
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.