Emine Işınsu, bu eserinde vatan sevgisini hamasi bir söylemden çıkarıp, bir genç kızın kalbindeki en mahrem sızıya dönüştürüyor. Roman, Bulgaristan’daki soydaşlarımızın maruz kaldığı o sistematik yok etme çabasını anlatırken; aslında bize "kimlik" dediğimiz olgunun kağıt üzerindeki isimlerden çok daha derinlerde, kemik iliğinde saklandığını kanıtlıyor.
İlay, basit bir kurgu karakteri olmanın ötesinde; bir halkın onurunu omuzlarında taşıyan, sessiz fakat devasa bir fırtınayı temsil ediyor. Onun asıl trajedisi maruz kaldığı baskılardan ziyade, kalbini emanet ettiği Mehmet Ali’nin kendi benliğini adeta celladına teslim etmesinde saklı. Bir yanda köklerine tutunmak adına her bedeli ödemeye hazır bir irade dururken, öte yanda şahsi "fayda" uğruna ruhunu asimile eden sönük bir kabulleniş var. İlay’ın Mehmet Ali’ye duyduğu sevda ile vatanına olan sarsılmaz aidiyeti arasında gidip gelen o ince çizgi, okurun kalbinde hiçbir zaman tam kapanmayacak bir yara açıyor.
Kitabın asıl gücü, Türk olmanın sadece bir aidiyet değil, bir bedel ödeme biçimi olduğunu iliklerimize kadar hissettirmesinde. O dönemde çekilen çileler, yasaklanan diller ve çalınan hayaller; İlay’ın şahsında birleşerek adeta bir bayrak gibi göğe yükseliyor. Arif gibi karakterlerin vatanseverliği, dökülen her damla terin ve kanın kutsallığını hatırlatırken; yaşanan tüm acılara rağmen kitabın sonunda tek bir gerçek yankılanıyor:
Zulüm ne kadar ağır, kış ne kadar sert olursa olsun; toprağın altındaki o gizli cevheri kimse söküp atamaz. Tıpkı karları delip güneşe gülümseyen o narin çiçekler gibi, bir milletin ruhu da her seferinde küllerinden ve toprağından yeniden filizlenir.
"Çiçekler Büyür", bir mağlubiyet hikayesi değil; aksine, en karanlık gecede bile şafak vaktini bekleyenlerin ölümsüzlük destanıdır.
·
124 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.