Ah Süreyya... Beni yedin bitirdin desek yeridir.
Nermin Yıldırım'ın kaleme aldığı ilk eser olan Unutma
Beni Apartmanı, eğer okuduğum ilk kitabı olsaydı sanırım yazara karşı ciddi bir önyargı geliştirebilirdim.
Yazarın Rüyalar Anlatılmaz, Saklı Bahçeler Hatırası ve Bavula Sıgmayan kitaplarını daha once okumuştum ve sevmiştim. Ancak bu kitabını kendime yakın bulamadım doğrusu.
En başta söylemek istediğim şey şu: Bazı duygular ve alt
metinler okura dogrudan verilmez, hissettirilir. Benim hissettigim ise Süreyya'nın, kitapta çok kısa bir yerde de olsa bir kadın karaktere karşı farklı bir yakınlık düşüncesini aklından geçirmesiydi. Açıkçası bunun gerekliligini sorguladım.
Bir diğer konu ise dönemin olaylarına fazlaca yer
verilmesi. Normalde bir kitabın geçtiği dönemin siyasi, ekonomik ve sosyal arka planını okumayı severim. Ama burada bu detaylar bana biraz fazla geldi ve okuma deneyimimi yer yer zorlaştırdı.
Ayrıca Süreyya'nın yazdığı kitapların detaylarının uzun uzun anlatılması da beni yoran unsurlardan biriydi.
Kitabın konusuna girmeyecegim ama şunu söyleyebilirim:
Süreyya karakteri beni oldukça yordu. Çoğu noktada sinirlendim ve ona hak veremedim.
Yine de yazarın dilini sevdiğim için kitabı kısa sürede
bitirdim. Ancak bu eserini maalesef sevemedim.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.