Kurt Vonnegut’un Şampiyonların Kahvaltısı kitabı hakkında yorum yapabilmek gerçekten zor. Zira bu kitap, bitirdikten sonra kolayca toparlanıp anlatılabilecek romanlardan biri değil. Klasik bir olay örgüsüne, alışıldık anlamda derinleşen karakterlere ya da okuru baştan sona aynı çizgide taşıyan bir anlatıya sahip değil. Hatta kitap ziyadesiyle dağınık, tuhaf ve yer yer bilinçli biçimde saçma görünebilir.
Romanın savruk yapısı ve araya serpiştirilen, bizzat Vonnegut tarafından çizilmiş resimler, bir yandan güldürürken bir yandan da alttan alta ciddi bir rahatsızlık hissi yaratıyor. Kitap, Amerikan toplumu, tüketim kültürü, erkek olmak, yalnız bir erkek olmak, deliliğin uçlarında gezinmek ve özgür irade nedir meselesi derken giderek daha karanlık, daha tuhaf bir yere evriliyor. Bu yüzden Şampiyonların Kahvaltısı benim için yalnızca komik ya da absürt bir hiciv değil; modern hayatın normal diye sunduğu şeylere yöneltilmiş sert bir alay. Kitap, kendi içinde hem bir özgürlük hem de bir kaos anlatısı aslında.
Bu bağlamda Şampiyonların Kahvaltısı herkesin seveceği bir roman değil. Romanı fazla dağınık, fazla tuhaf, ya da fazla saçma bulan çok kişi çıkacaktır. Ama bana kalırsa Vonnegut zaten tam olarak bunu istiyor ve Vonnegut da aslında tam olarak böyle biri. Çünkü düzgün, mantıklı ve medeni görünen şeylerin altında ne kadar büyük bir saçmalık biriktiğini gördüğü için bunu da göstermek istiyor. O yüzden Şampiyonların Kahvaltısı kusursuz bir roman değil ama kusursuz bir Vonnegut.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.