Kitabın ilk bölümünü çok heyecanla okudum. 1993 yılında yazılmış olması da neden bilmiyorum etkiledi beni. Yutkunma Sorunu olan bir kadının psikoterapi sürecinde doktoruyla karşılıklı "değişimlerini" izlemek keyifliydi. İkinci bölümde biraz dağıldığını hissettim konunun ama zorlanmadım.
Kitap şimdiki zamanda yazılmış. Önce rahatsız oldum sonra alıştım.
Yaşanılanları bazen o an içinden, bazen arkadaşına yazdığı mektuplardan, bazen de kendi tuttuğu günlüklerden öğreniyoruz.
Aslında karakterin yutkunma sorunun nedenlerine inmeye çalışırken daha ön planda olan hasta doktor arasındaki "aktarım ve karşı aktarım" kavramı, terapi sürecinin başlaması, devamı ve ayrışma sürecinin karakterde nasıl yaşandığı.
Süreç boyunca hem özel hayatında hem de terapi seanslarında yaşadıkları karşısında kendi duygu ve düşüncelerinin değişimlerini gözlemlemesi-ki oldukça zordur bunu yapabilmek.
Onaylanma, sevilme ihtiyacının; değersizlik duygusu, kaybetme korkusu altında bizim nasıl içine atan, hayır diyemeyen ve birilerine rahatsızlık verme endişesinden nasıl başkalarının duygularının uzmanı ama kendi duygu ve ihtiyaçlarımıza kör olduğumuzun da hikayesi. Çoğumuzda olan ama fark etmediğimiz duygu ve düşünceler... Karakterin iyileşmeyi, değişmeyi hissettiği anları tarif ediş şekli güzeldi.
Yazarın konuyla ilgili farkındalığının ve bilgisinin büyük olduğunu hatta kendi hayatından da izler taşıyor olabileceği ihtimalini düşünüyorum. Ve bu da daha hayran kalmama sebep oluyor.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.