İnsan her şeyi bilmek zorunda değil,
ama vazgeçmemek zorunda.
Andy Weir’in Kurtuluş Projesi kitabını okurken şunu fark ettim:
Bu aslında bir bilimkurgu hikâyesi değil,
bilinmezliğin içinde yalnız kalmış bir insanın hayatta kalma çabası.
Başta klasik bir “uzay görevi” hikâyesi gibi geliyor.
Ama ilerledikçe iş sadece bilimle, görevle falan kalmıyor.
Asıl mesele şu oluyor:
Hiçbir şey bilmediğin bir yerde, tek başına ne yaparsın?
Kitapta en çok hoşuma giden şey, olayların sadece “heyecanlı” olmamasıydı.
Evet, gerilim var ama asıl güçlü taraf
karakterin sürekli düşünmesi, çözmesi, denemesi…
Yani olaydan çok süreç önemli.
Ve şu çok net hissettirdi bana:
İnsan bazen korktuğu için değil,
başka seçeneği olmadığı için cesur davranıyor.
Bilim kısmı da ilginçti ama boğmadı.
Aksine, olayların içine doğal şekilde yedirilmişti.
Okurken “ben bunu anlamam” demedim.
Daha çok “acaba şimdi ne yapacak?” diye düşündüm.
Bir de kitapta yalnızlık hissi çok güçlü.
Ama bu yalnızlık klasik anlamda bir yalnızlık değil.
Daha çok,
her şeyi tek başına çözmek zorunda olma hâli.
Sonlara doğru şunu fark ettim:
Bu kitap aslında dünyayı kurtarma hikâyesi değil.
İnsanın, elindeki imkân ne olursa olsun
pes etmemesiyle ilgili bir şey.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.