Hayatta bazı şeyler bir anda değil,
geç kalındığı için kaybedilir.
Vişne Bahçesi bana bir olay anlatmaktan çok,
bir şeylerin yavaş yavaş bittiği hissini verdi.
Kitapta aslında çok net bir durum var:
herkes değişimin farkında ama
kimse gerçekten harekete geçmiyor.
Sanki herkes bekliyor…
ama neyi beklediğini de tam bilmiyor.
En çok dikkatimi çeken şey şu oldu:
Karakterler aptal değil,
durumu anlamıyor da değiller.
Ama buna rağmen hiçbir şeyi değiştiremiyorlar.
Bu da bana çok tanıdık geldi.
Vişne bahçesi sadece bir yer değil gibi hissettirdi bana.
Daha çok geçmişin, alışkanlıkların ve bırakılmak istenmeyen şeylerin bir sembolü.
Ve insanlar bazen bir şeyi kaybedeceklerini bildikleri hâlde
ona tutunmaya devam ediyor.
Kitap boyunca büyük bir dram yok ama
içten içe bir sıkışmışlık hissi var.
Herkes konuşuyor ama kimse gerçekten bir şey söylemiyor.
Asıl mesele yine söylenmeyenlerde.
Şunu düşündüm okurken:
İnsan bazen hayatını değiştiremediği için değil,
değiştirmeyi ertelediği için kaybediyor.
Çehov’un dili yine çok sade.
Ama bu sadelik aldatıcı.
Çünkü yüzeyde sakin görünen şeyin altında
ciddi bir kırılma var.
Final de çok “sessiz”.
Ama tam da bu yüzden etkili.
Çünkü hayat çoğu zaman böyle bitiyor:
büyük bir gürültüyle değil,
yavaşça kapanarak.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.