Anoreksiya tükenmiş ruhun bedenle mücadelesi. Ataerkil bir ev de büyüyüp yine bu çaresiz büyüme kişiliğinden faydalanan karaktersiz bir eş. Yıllarca bununla mücadele eden bir kadının rüyalarında patlak vermesi. Sanki bir gece de rüya görmesiyle başlamış gibi görünse de yıllardır bedeninde hapsettiği sessiz çığlığı sonunda yemeyerek, uyumayarak ve konuşmayacak dışa vuruyor Yonğhe.
Ablası da aslında farklı sayılmaz. Onu hayat denen simülasyona oğlu için bağlanmak zorunda.
Eniştesi ise tamamen hayvansal dürtülerimizi temsil ediyor. Kendi hissettiğim vücuda çizilen çiçek resimleri, güneş ışıkları ve insan bedeni doğanın bütünlüğünü ve aynı hayvani duyguları barındırdığımızı temsilen yapılmış gibi. Ki Yonğhe de sürekli çıplak gezmek istiyor bunu ayıp olarak nitelendirenlere de tepki vermiyor. Aslında herhangi bir ağaçtan farkımız yok mesajını veriyor.
İlkel bir toplumda veya bundan binlerce yıl önce yaşasa bu durum kimse için sorun olmayacaktır.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.