Yazarın kırk yıllık eşinin ölümünden sonra onu anmak, ilişkilerini yad etmek etmek için yazdığı bir kitap. Ansızın gelen bir ölüm bu. O sebeple geride kalmışlık, terk edilmişlik hissi yoğun. Eşinin geride bıraktığı eşyaları, yarım kalan projeleri, geçmişte yaşanan mutlu günler, elinin değdiği bahçesi hepsi yazarın kaleminden dökülüyor. Belirli bir sıra izlemeden, bölük pörçük, her yas anlatısında olduğu gibi, olağan haliyle...
Yazarın kimi yerlerde çok zorlanıp şu mantrayı söylediğini görüyoruz: "Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım."
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.