Kitap Adı: Ateşin Şarkısı
Yazar: Tess Gerritsen
Sayfa Sayısı: 220
Tür: Roman / Polisiye – Gerilim (tarihsel gizem unsurları içerir)
Mart ayının son kitabını okudum ve sıra yorumlamaya geldi.
yazarın okumuş olduğum ilk kitabı.
Kitabı okurken “vay be” etkisi yaratabilir, çünkü kitapta her şey var. Olaylar, olaylar içinde olaylar, zamanlar arasında sıkışıp kalmış müzik besteleri, tarihi bilgiler, kovalamaca, cinayet ve daha birçok şey. Kitabı yerel kütüphanede bulduğumda bu kadar dolu dolu olacağını hiç düşünmemiştim. Konsantre olmuş bir şekilde okuyup, ertesi gün tekrar elime almak için sabırsızlanacağımı da tahmin etmemiştim.
Uzun zamandır bu kadar heyecanı dorukta tutan, olayları bu kadar güzel kurgulanmış bir kitap okumamıştım. Kitaptaki bazı kahramanlar ilk başta birbiriyle bağlantısız gibi görünse de, aslında her şeyin nasıl birbirine bağlandığını okudukça çözüyorsunuz. Kitap adeta domino taşları gibi; başta dağınık gibi görünse de sonunda hepsi tek tek yerine oturuyor.
Kitap daha çok şu cümlenin etrafında şekilleniyor desem yanılmış olmam:
“Daha önce duymadığım güzel müzikleri arayıp bulup toplamaya meraklıyım.”
Ama burada müzik sadece bir sanat değil; geçmişin karanlık izlerini taşıyan bir anahtar gibi. Özellikle geçmiş ile günümüz arasında kurulan bağ ve müziğin insanlar üzerindeki etkisi, hikâyeye ayrı bir derinlik katıyor. Bazen bir melodi bile insanı hiç tahmin etmediği bir karanlığa sürükleyebiliyor.
Daha fazla spoiler vermeden altını çizdiğim cümlelere geçelim:
Alıntılar:
- Böylesine sevgi dolu bir hayat arkadaşımızı sonsuzluğa bir çöp torbası içinde göndermemiz doğru değildi.
- İlk izlenimler asla silinmez, dolayısıyla ileride geri dönüp bugünü değiştirme şansı olmayacaktı.
- Dahi kızıyla ilgili hayaller kurmaktan, kimselerin cevap bulamadığı asıl soruyu atlıyordu. Kızım bana neden saldırdı?
- O da öz evladına bakarken bir canavar görüyor muydu?
- İnanmak zorundayım yoksa geriye umut edecek bir şey kalmaz ve ben umut olmadan yaşayamam.
- Bu parçada bir şey var, bunu çalarken hissedebiliyorum negatif bir enerji var. Kızım ondan etkilendi sanırım.
- Diğer herkesin gördüğü bir şeyi anlamayacak kadar kıt akıllıymışım gibi iç geçirdi.
- Aslında “İncendio’nun” artık sırtımda bir yük olmayışına sevinmem gerekiyordu.
- O vals “İncendio”, nihai kaderlerine yürüyen binlerce talihsiz mahkûmun son dinlediği müzik oluyormuş.
Polisiye ve gizemli romanları okumayı seviyorsanız bu kitaba mutlaka bir şans verebilirsiniz.
Bu da benden olsun: İnsan bazen güzel şeylerin peşinden giderken, karanlığı da beraberinde getirebilir... Aylin Özgür
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.