Ah Nazan, vah Nazan...
Orhan Kemal’in El Kızı romanında; manipülasyon ustası, yalancı ve kötü kalpli kaynanası Hacer ile yaşayan sessiz, sakin, kimsesiz Nazan’ın hayat mücadelesini okuyoruz.
Kocası Mazhar’ın ona hayatı boyunca aldığı tek hediye olan o yüzüğün kitap boyunca adeta başrolde olması çok güzel işlenmiş. Karakterlerin gelişimini ve değişimini net bir şekilde görmek de ayrı bir keyifti. Neriman’a kızarken bir yandan hak vermek, Naciye’nin cehaletiyle yaptığı şeylerin gerçek hayatta ne kadar yaygın olduğunu fark etmek, Haldun’un gözünden dünyayı bir çocuk bakışıyla görmek gerçekten etkileyiciydi.
Kitapta karakterlerin geçmiş travmalarından da bahsedildiği için, yaşanılanların karakterler üzerindeki etkisini çok net görüyoruz. Dinin arkasına sığınarak yapılan ahlaksızlıklar, namus bekçilerinin namussuzlukları sizi sinirlendirecek.
Nazan’ın sonu yerine Hacer’in sonunu okumak bana daha çok tatmin verirdi ama olmadı. Hacer'in de sonu parlak olmadı ama yine de bana yetmedi.
Kitap, kadınların güçlü olmasının ne kadar önemli olduğunu adeta tokat gibi yüzümüze çarpıyor. Türk filmi tadında, akıcı bir roman. Orhan Kemal ağlayarak yazdığını söylemiş ama bana kalırsa sinir krizi geçirerek yazmış da olabilirdi; konu buna çok müsait.
Zor bir kitap değil, rahatlıkla okunabilir.
Keyifli okumalar
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.