İnsanın kendine yaptığını, başka kimse yapamaz.
Ömer ve Macide' nin romantik ilişkisi üzerinden hemen hemen her konu eleştirilmiş.
Sanat, eğitim, kadın-erkek ilişkisi, ekonomi..
Her insanın; hata ve eksikliklerine karşı bahaneleri, sebepleri vardır ve buna "Şeytana Uymak" diye bir kılıf bulunmuştur.
Öyle ki ana karakterimiz Ömer; kendini ve insanlığı şu çarpıcı sözlerle eleştirip, uyandırmak istemiştir:
"İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil, kötülük yapacak cevheri içinde taşımamak demektir. Ben de bu fena cevher fazla miktarda mevcutmuş. Belki herkeste var. Fakat insan olan onu söküp atmasını, yahut boğmasını biliyor. Dokunmadan bırakmak bir gün başını kaldırmasına meydan vermek olur."
Tembelliğini, eksikliğini, hatasını inatla görmek istemeyişi ana karakterimiz Ömer'e hayatının aşkını da kaybettirecek ve geçen zamanda otuz yaşında hiçbir şeysiz ve hiçkimsesiz kalacaktır.
Kullanılmayan aklın bile işlevini kaybedeceğini, geçen zamanın kıymetini yine şu esef dolu sözlerle anlatıyor:
Bir gün, belki 10 sene önce oluyor, bir hocam bana "Zekanı mirasyedi gibi harcıyorsun." demişti. Doğru. Zekamı har vurup harman savurdum ve nihayet iflas ettim hiçbir şeyim kalmadı, ben zekayı radyum gibi bitip tükenmez bir cevher sanıyordum onun insan eliyle yetişip gelişen bir şey olduğunu düşünmüyordum.
Ne aşk, ne akıl, ne dost, ne aile ihmale gelmez.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.