Livaneli’nin Bekle Beni'si aslında tam bir "hesaplaşma" kitabı. Hani bazen eski fotoğraflara bakarsın da "Biz ne ara bu hale geldik, o eski heyecanlar nereye gitti?" dersin ya, kitap tam o damardan giriyor.
Şöyle düşün: Bir yanda çok naif, çok derin bir aşk hikayesi var ama arka planda koskoca bir Türkiye panoraması akıyor. Livaneli burada sadece bir olay anlatmıyor; aslında o eski, haysiyetli, okuyan ve sorgulayan kuşağın yavaş yavaş silinişine bir saygı duruşunda bulunuyor.
Neden sevebilirsin biliyor musun? Çünkü dili hiç yormuyor. Livaneli'nin o bildiğimiz, su gibi akan, biraz da hüzünlü anlatımı var. Okurken bazen boğazın düğümleniyor, bazen de "Vay be, ne günler geçmiş" diyorsun. Ama en önemlisi, kitabı bitirdiğinde insanın içinde garip bir "umutla karışık hüzün" kalıyor. Hani o meşhur "beklemek" meselesi var ya; yazar bize aslında beklemenin sadece zaman kaybetmek değil, bir duruş olduğunu hissettiriyor.
Eğer şu sıralar kafan biraz karışıksa veya "Şöyle elimden bırakamayacağım ama bittiğinde de beni biraz düşündürecek bir şey okuyayım" diyorsan, bu kitap tam o boşluğu doldurur.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.