Zavallı ÇocukAlıntı
Bu eseri okuduğumda, zihnime kazınan tek bir soru oldu: Bir insanın mutluluğu, bir ailenin borç senedine bağlı olabilir mi? Namık Kemal, Zavallı Çocuk ile bize sadece eski bir aşk hikayesi anlatmıyor; aslında hepimizin içindeki o "görülmeyen yaraya" parmak basıyor. Şefika ve Ata... Onlar sadece birbirini seven iki genç değil; onlar, toplumun o devasa, paslı çarkları arasında ezilip giden masumiyetin simgeleri.
Neden "Zavallı"?
Kitabın adındaki o "Zavallı" kelimesi, sadece Şefika için söylenmemiş sanki. Kendi hırslarının esiri olan anne-babalar için de söylenmiş. Bir yanda on dört yaşında, kalbi henüz hayatı tanımaya başlarken "mantık" denilen o soğuk duvarın altına itilen bir genç kız; diğer yanda ise sevdiğinin yok oluşunu izlerken kendi sonunu hazırlayan bir genç adam.
Benim İçin Bu Eserin Özeti Şudur:
Gönül Borcu mu, Para Borcu mu?
Şefika, babasının hapse girmemesi için kendi hayatını kurban ediyor. Bu bir fedakarlık mı, yoksa bir trajedi mi? Bence bu, sevginin suistimal edilmesidir.
Sessiz Çığlıklar:
Şefika’nın verem oluşu tesadüf değil. İçine attığı her söz, söyleyemediği her "hayır", onun ciğerlerini parça parça etti. Ruhun taşıyamadığı yükü beden kusar ya; Şefika’nınki de tam olarak buydu.
Aşkın En Saf ve En Ağır Hali:
Ata’nın, Şefika’nın ölümüyle bu dünyadan elini eteğini çekmesi, "ya beraber ya hiç" diyen o eski, sarsılmaz sadakatin bir göstergesi.
Son Sözüm
Eserin sonunda boğazımda bir düğüm kaldı. Namık Kemal bize şunu fısıldıyor: Gençlerin hayallerini yıkarak inşa ettiğiniz hiçbir gelecek, sizi huzura kavuşturmaz. Bugün bile etrafımıza baktığımızda, aile baskısıyla veya el alem ne der korkusuyla kendi hayatından vazgeçen yüzlerce Şefika ve Ata görmüyor muyuz? İşte bu yüzden bu hikaye sadece 19. yüzyılın değil, insan ruhunun zamansız bir yarasıdır.
Herkese iyi okumalar dilerim.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.