Jude karakteri, geçmişte yaşadığı ağır travmaların etkisinden hiçbir zaman kurtulamayan bir figür. Okur olarak empati kurmaya çalışsam da bazı noktalarda bu kadar da olmaz dedirtti. Yazar, travmanın kalıcılığını göstermek isterken acıyı katman katman artırarak ilerliyor. Bu durum romanı bir yandan güçlü kılarken diğer yandan yer yer yorucu ve tekrara düşen bir hale getiriyor. Açıkçası beni depresifleştirdi okuduğum süre boyunca.
Romanın en güçlü yanlarından biri dört arkadaş arasındaki bağ. Hikâyenin yoğun kasveti içinde adeta nefes aldıran tek alan burası. Özellikle Jude’un çevresiyle kurduğu ilişkiler, onun iç dünyasındaki kırılganlıkla çarpıcı bir tezat oluşturuyor. Tüm o inatçılığına ve ketumluğuna rağmen insan ister istemez yine de bir şeyleri başardı demekten kendini alamıyor. Ancak karakterin sürekli kendini değersiz görmesi ve bu düşünce döngüsünden neredeyse hiç çıkamaması bir noktadan sonra okurla arasına mesafe koyuyor. Empati kurmaya çalışırken yoruluyorsun ve empati kurmakta zor zaten...
Kitapta işlenen temalar oldukça sert. Şiddet, istismar ve kimlik arayışı gibi konular doğrudan ve sansürsüz bir şekilde ele alınıyor. Bu açıdan roman duygusal olarak etkileyici olsa da herkes için kolay okunabilir değil. Eşcinsellik teması da karakterlerin duygusal dünyasının bir parçası olarak verilse de bazı okuyucular için anlayışla okuyacağı bir durum olmayacaktır.
Yapısal olarak bakıldığında, geçmiş ve şimdi arasında kurulan geçişler başarılı. Ancak özellikle son bölümlerde romanın uzaması ve olayların tekrar hissi vermesi romanın temposunu düşürüyor.
Sonuç olarak bu kitap herkese hitap etmez. Açıkçası ben kitabı bitirdiğimde 800 sayfa boyunca ne okudum diye düşündüm. Özellikle son 300 sayfada buraya kadar geldim, artık bitirmeliyim hissiyle okuduğum anlar oldu. Yine de farklı ve ağır (fazla depresif ve dram içeren) bir roman deneyimi arayanlar için tercih edilebilir.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.