İncelememi kitabı özetlemek şeklinde değil de hissettirdiği ve muhtemelende zaman geçtikçe hissettireceği 2 duygudan alıntı yaparak paylaşacağım.
1.Alıntı
"Bu insanlar bana verilmemişti, ben onlarla doğmamıştım. Onları yeryüzünde arayıp bulmam gerekmişti. Onlara doğru yürümem ve yanlarına varıp çemberlerine katılmam gerekmişti. Kabilemi bulmuştum. Öyle hissediyordum. Aile sanıldığı kadar tesadüfi bir şey değildi, kuradan çıkmıyordu, onu bulman veyahut oturup kendi ellerinle yapman gerekiyordu."
1. Hissettiğim
Gerçekten bende aile akraba vs den ziyade çocukluğumdan beri hep kendi oluşturduğum arkadaşlıklarla hayatımı kurmuştum. Sosyallik deniliyor belki ama sosyallik her zaman dışa dönüklük değil bence bazen de aradığını dışarda bulmak sohbet edebileceğin seninle aynı düşünen ya da sana bir şeyler katabilecek insanların çemberine almak onları aramak gerekiyor bence de...
2.Alıntı
"Bir çocuğun sevmesi ne büyük, ne kapsayıcı bir şeymiş, ne eli bolmuş. Hiç takılmazmış hayatın tırı vırı engellerine. Bahanesi şartı, şurtu, hesabı kitabı yokmuş."
2. Hissettiğim
Bunu da takdir edersiniz ki anne olduktan sonra hissetmiştim, bir bebeğin cidden hayatındaki en merkezi olmak en sevdiği en aradığı en huzur bulduğu yanlışlar yapsam da bazen sesimi yükseltsem de yine de bana her zaman aynı hissiyatla gelmesi eleştirmeden gelmesi saf sevgiyle gelmesi çok değişik duyguymuş Allah isteyen herkese nasip etsin. Burada belki Türkan kendi anne değildi ama bir bebeği kendi büyüttü ve büyütürken ki yazdığı bu alıntıyı okumak cidden harika yazmış tam da böyle dedirtti.
Not: Kitabın sonu özellikle hızlı gidiyor ya da işte 2. bölümde Türkan ile alakalı bence bu karakterde biri değildi bunu söyleyebilecek biri değil bence dediğim yerler oldu ( okuyanlar beni anladı) 1 puanımı buradan kırdım ama çok da takılmadım cidden çok iyi yazılmış yerler var çok fazla yerin altını çizmiştim.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.